Βιβλιοκριτικές

Το 2024 εκδόθηκε το βιβλίο μου “Μυρτιά η νύμφη της Τριχωνίδας”. Μια εργασία μισού αιώνα. Από μαθητής του Δημοτικού άρχισα να γράφω ό,τι άκουγα, ότι μάθαινα, ό,τι έβρισκα στα διαβάσματά μου και αφορούσαν τη Μυρτιά, τη Γουρίτσα, τον ιερό μου τόπο. Θα συνοψίσω εδώ σε δέκα τίτλους τους λόγους για τους οποίους – κατά τη […]

Μετά από τα δύο βιβλία του Σπύρου Τριανταφύλλου που διάβασα (“κρεμασμένος στο σύρμα” και “η συντροφιά της μοναξιάς”) ήξερα: Το τρίτο θα είναι μία επιπλέον σεισμική αναγνωστική εμπειρία που θέλει με απόλυτους όρους τον δικό της χρόνο. Αυτή τη φορά όμως δεν θα ήμουν απροετοίμαστος, δεν θα περίμενα να με καλέσει αυτή όποτε θέλει, θα

Έχουμε δει πίνακες που παρασταίνουν την κόλαση του Δάντη, φανταστήκαμε τα κολασμένα τοπία της μεταθανάτιας ζωής ξεκινώντας από περιγραφές τρομοκρατών παπάδων, αλλά η κόλαση που βιώνουμε εδώ, στον “απάνω κόσμο”, μας διαφεύγει. Με τη “συντροφιά της μοναξιάς” ο Σπύρος Τριανταφύλλου έρχεται να μας αποκαλύψει την αλήθεια που αγνοούμε ή, απλά, ξεχνούμε. Να μας αποκαλύψει ή

Βγαλμένη από τις ανώνυμες λαϊκές δέλτους η ποιητική Συλλογή του Γ.Α.Βούζα με τον μακροσκελή τίτλο “Τη βοηθεία Πνεύματος, Τσιγάρου κ’ Οινοπνεύματος” έρχεται για να μας θυμίσει ότι ο ξεχασμένος πια έμμετρος λόγος που εκπαίδευσε γενιές και γενιές αυτού του λαού, ο ίδιος που γέννησε το δημοτικό τραγούδι, ακόμα και σήμερα, έχει πάντα τον τρόπο του

Από το 1992 που ο Σπύρος ερχόταν στον “αραμπά” με τον κοινό μας φίλο, τον Στέλιο, είχα να μιλήσω μαζί του. Από κείνη την εποχή τον έχω δει στους δρόμους πάρα πολλές φορές, μα τόσες, που η φιγούρα του έχει καταχωρηθεί στην αίσθησή μου σαν ένα από τα εμβληματικά πρόσωπα της πόλης. Δε μιλούσαμε. Ήξερα

Σα να περιγράφει κανείς ένα όνειρο. Πώς θα ήταν; Ε… θα ήταν όπως ακριβώς είναι “ο αόρατος” της Μαρίας Ιωσηφίδη: Σκηνές από όνειρο προσεχώς! Μόνο που, για όνειρο, σου πέφτει κάπως μεγάλο. Η έκταση όμως δεν είναι το θέμα. Η έκσταση ίσως. Η χυμένη σα μέλι εντός σου αναγνωστική εμπειρία φτάνει για να σε συνεπάρει

Το Αγγελόκαστρο, το Αγρίνιο, το Αιτωλικό, το Μεσολόγγι, η Τριχωνίδα, ο Αχελώος, είναι το τοπίο που επιλέχθηκε από την Ελένη Πριοβόλου για να στήσει το μύθο της στο “μετά φόβου”. Αλλά ο τόπος που επιλέγεται από τον/την συγγραφέα για να γίνει σκηνικό μυθιστορήματος, είναι αγλάισμα για τους ανθρώπους του, εν τέλει δε, και μέγιστη τιμή.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ πράξεις, είναι πολιτικές πράξεις. Όταν συμβαίνουν δε και σε καιρούς χαλεπούς, όπως ετούτοι, γίνονται πολιτικότερες της Πολιτικής. Μπορεί και να προσλαμβάνουν χαρακτήρα επανάστασης του πολίτη, ο οποίος δεν “παίρνει τα όπλα” για να βγει στο βουνό, αντιθέτως, κάνει “αντάρτικο πόλης”. Είτε παράγει λόγο, είτε συμμετέχει σ’ αυτόν. ΜΟΝΑΔΙΚΟ όπλο της επανάστασης του πολίτη

Ένας συγγραφέας σε μια επαρχιακή πόλη… Γίνεται; Ανέκαθεν οι συγγραφείς έψαχναν την τύχη τους στο μεγάλο αστικό κέντρο, ει δυνατόν στο Παρίσι, στην κατ’ εξοχήν κονίστρα των Γραμμάτων και των Τεχνών. Τι θα είχε γίνει, ας πούμε, ο Κώστας Χατζόπουλος, αν δεν είχε φύγει από το Αγρίνιο; Η Επαρχία ήταν πάντα για τον συγγραφέα θάνατος,

Με καθυστέρηση έφτασε στην “Αναγγελία” το 2ο φύλλο (Απρίλιος 2018) της μαθητικής εφημερίδας “δυνατά μολύβια”. Εκδότης: ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 21ου Δημοτικού Σχολείου Αγρινίου. Φυλλομετράς τα “δυνατά μολύβια” και σκέφτεσαι ότι κάποιες ψυχές δίπλα σου επιμένουν στο χαρτί και την γραφή πάνω στο χαρτί, επιμένουν στην ανάγκη της έκφρασης μέσω του έντυπου λόγου.