Ποιήματα

25 ποιήματα

Ανθολογήματα από τις Αποθήκες Ποιημάτων “Ημίτονα”, “Συλλαβές” και “Αρτηρίες”:

01. Το μονοπάτι μου
02. Το τρένο
03. Κύκλοι αμέτρητοι κύκλοι
04. Ο ήχος του κλειδιού
05. Η μόνη μου μετάνοια
06. Η ροδιά
07. Οι εποχές της μέρας
08. Οι μέρες
09. Η μοναξιά
10. Πλάι στο νερόμυλο
11. Μύγες και κουνούπια
12. Τι ξέρουν οι γέροντες
13. Η σκιά
14. Οι σιωπές
15. Ποιος λέει τι
16. Δόνηση
17. Ξεχνάς κάτι
18. Οι γλάροι
19. Να κατακτάς
20. Ο φόβος
21. Συνάντηση με παλιά φίλη
22. Τα φύλλα
23. Πού πάει το λεωφορείο
24. Γράμμα στη Λυδία
25. Το πλοίο

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΜΟΥ

Πήρα το μονοπάτι μου και πάω.
Δεν έχει σημασία ποιο.

Κάθε μονοπάτι που παίρνω
είν’ ένα ρυάκι
που με πάει στην ίδια θάλασσα
στον ίδιο ουρανό.

ΤΟ ΤΡΕΝΟ

Όλα τα τρένα που εμπρός μου
πέρασαν
τα έχασα.
Όχι γιατί
δεν ήρθα εγκαίρως στο σταθμό
ούτε γιατί δεν έβγαλα το εισιτήριο
αλλά γιατί
περίμενα πάντα το επόμενο
αφού
κανένα τρένο δεν ηχούσε όπως εγώ
θυμόμουν στο πλακόστρωτο να ηχούν
τα βήματά σου.

ΚΥΚΛΟΙ ΑΜΕΤΡΗΤΟΙ ΚΥΚΛΟΙ

Μία φορά που μ’ έδιωξε η μάνα μου.
Έξι μηνών μωρό με πήρε η γιαγιά μου.

Και κάθε φορά που με διώχνει ένας φίλος
κάθε φορά που χάνω κάποιον
χάνομαι.

Γιατ’ είναι σα να με διώχνει πάντα
η μάνα μου
κι είναι σα νά ’μαι πάντα έξι μηνών
μωρό
που
τώρα
δεν έχω τη γιαγιά μου να με πάρει.

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΙΟΥ

Ήμουν στο μπάνιο.
Άκουσα
την κλειδωμένη πόρτα ν’ ανοίγει.
“Ποιος είναι;”, φώναξα.

Κανείς.
Στο διάδρομο,
Στο σαλόνι.
Στην κουζίνα.
Στα δωμάτια.
Στο μπαλκόνι.
Κανείς.

“Ποιος είναι;” ρώτησα.

Η ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Και τι δεν έκαμα για να κερδίσω
τα ελάχιστα.
Και τι δεν κάνω…

Ακόμα και υγρασία έγινα ψάχνοντας
ρωγμές εισόδου.

Όμως τα κυρίαρχα σχήματα πνίγουν
κάθε προσέγγιση.

Απλώνουν τ’ αόρατα πλοκάμια τους
σε κάθε ανάσα
και κόβουν τη ροή της αύρας μου
εν τη γενέσει.

Και τι δεν έκαμα για να κερδίσω
μια κόχη.
Και τι δεν θα κάνω για να μην ξανακάνω
τίποτα γι’ αυτήν…

Η ΡΟΔΙΑ

Πότε μεγάλωσαν αυτά τα ρόδια
στη ροδιά;
Πότε κοκκίνισαν;

Τίποτα
δεν έκαμε κανείς γι’ αυτά.

Έτσι κι αλλιώς θα μεγάλωναν.
Έτσι κι αλλιώς θα κοκκίνιζαν.
Έτσι κι αλλιώς θα ετοιμάζονταν τελετουργικά
να φαγωθούν απ’ τα πουλιά.

Έτσι πάντα συμβαίνει
όταν κάποιος από έρωτα φυτεύει
μια ροδιά.

ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

Κάποιες ώρες της μέρας
μοιάζουν με χειμώνες

κάποιες άλλες ώρες της μέρας
μοιάζουν με άνοιξη.

Γιατί όλες τις άλλες ώρες
μοιάζει με φθινόπωρο;

Γιατί
πάντα λείπει το καλοκαίρι;

ΟΙ ΜΕΡΕΣ

Αυγή!
Άλλη μια μέρα πάνω στις μέρες.

Αυγή;
Μια μέρα πιο κοντά στο τέλος
των ημερών.

Μέρα τη μέρα κυλούν οι ζωές.
Μέρα τη μέρα κυλούν οι αιώνες.

Κι οι μέρες που έφυγαν
πέρασαν γρήγορα
κι οι μέρες που θά ‘ρθουν
αργούν.

Τόσο πολύ αργούν
που δε μας προλαβαίνουν ποτέ.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Μοναξιά
μη φεύγεις.

Μείνε
να κουβεντιάσουμε λίγο ακόμα.

Μοναξιά
μη μ’ αφήνεις μόνο μου.

ΠΛΑΪ ΣΤΟ ΝΕΡΟΜΥΛΟ

Αχ πάει καιρός που πέρασα ξανά
στο μέρος που παιδί ονειρευόμουν
κι ο πλάτανος πλάι στο νερόμυλο
που έκοψαν
από τον κόσμο λείπει
όχι από μένα
ο πλάτανος εκείνος ζει στα όνειρά μου
κι αιώνιο παιδί
στον ίσκιο του κάθε φορά περνώ
και κάθομαι για λίγο εκστατικός εκεί
που κάποτε θέριευε μαζί του
η μικρή σκιά μου.

ΜΥΓΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ

Από το ανοιχτό μου παράθυρο
μόνο μύγες μπαίνουν
και κουνούπια.

Οι μέλισσες ποτέ.

ΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ

Είναι κάποια πράγματα
που τα ξέρουν
μόνο
οι γέροντες.

Κι όμως.
Κάποιες φορές
αυτά τα ίδια πράγματα
είναι που ξέρουν τα παιδιά

και παίζουν ασταμάτητα.

Η ΣΚΙΑ

Βιαζόμουν. Βάδιζα γρήγορα.
Είχα δουλειά.
Ο καύσωνας δε με πτοούσε
κι ας έκαιγε ο ήλιος τα πλευρά μου.

Και τότε &