Η επανάσταση που δεν εκτιμήσαμε ακόμα

Έχουμε την τάση να δαιμονοποιούμε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε. Πιο απλά, έχουμε την τάση να προσωποποιούμε το ακατάληπτο, να το συμβολίζουμε κάπως για να το κατανοήσουμε.

Πράγματι, ο άνθρωπος λειτουργεί με τα σύμβολα.

Είναι τόσο βαθιά μέσα μας η κατάσταση αυτή, που δε μπορεί παρά να καταταγεί στην περιοχή του αυτονόητου. Ως τέτοια δε, προκαλεί τον αφορισμό κάθε εναντίωσης.

Γι’ αυτό και ο Φρανσουά Μιτεράν έλεγε ότι “πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων”. Με απλά λόγια, πολιτική είναι η διαχείριση του μύθου. Του παραμυθιού, να λες.

Γι’ αυτό και οι πολιτικοί χρειάζονται πάντα ένα παραμύθι για να κάνουν πολιτική. Είχαν και την πονηριά να μην το λένε “παραμύθι”, αλλά… “διακύβευμα”.

Γι’ αυτό, επίσης, οι πολιτικοί ΔΕΝ διαχειρίζονται την πραγματικότητα, αλλά την αντίληψη που έχει η πλειοψηφία του λαού για την πραγματικότητα. Μια αντίληψη που, βεβαίως, καλλιεργείται σκόπιμα για να μεταθέτει το κέντρο βάρους του δημόσιου διαλόγου.

Όχημα καλλιέργειας της Κοινής Γνώμης είναι βέβαια ο Τύπος. Ήταν. Δεν είναι πια. Ότι η πλειοψηφία του κόσμου έχει στραφεί κατά του Τύπου είναι μία ακόμα φενάκη. Είναι μία έξις. Μία συνήθεια από τη μακρινή εκείνη εποχή, κατά την οποία, όντως, ο Τύπος ήταν το όχημα της Πολιτικής.

Αν όμως δεν είναι ο Τύπος, τι είναι;

Είναι η τηλεόραση, η οποία ΔΕΝ είναι Τύπος. Η τηλεόραση κάνει σόου. Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι άλλοθι δημοσιογραφίας. Ο κόσμος όμως από κεκτημένη ταχύτητα ονομάζει δημοσιογραφία όλο αυτό το κατιναριό που πλάκωσε στις οθόνες….

Και σα να μην έφτανε αυτό (για να κυριολεκτούμε: αφού δεν ανακόπηκε αυτό εγκαίρως) ήρθαν τα social media για να ολοκληρώσουν το κακό. “Ήταν στραβό το κλίμα, τό ‘φαγε κι ο γάιδαρος”…

Πλέον, ο έλεγχος της μάζας ΔΕΝ γίνεται από τον Τύπο, ούτε από τους δημοσιογράφους.

Ο έλεγχος της μάζας γίνεται από τους βλάκες. Γίνεται από τα παπαγαλάκια που λένε ό,τι φυτέψουν στο άδειο κεφάλι τους οι επιτήδειοι χειραγωγοί της Κοινής Γνώμης.

Η παγίδα του λαού μοιάζει αριστοτεχνική. Γιατί ο αμύητος σ’ αυτά πολίτης μπορεί να καταπιεί αμάσητη την πιο μεγάλη παπάρα. Δεν καταλαβαίνει καν ότι, έτσι, ακυρώνεται ως πολίτης, γιατί κανείς δε μπορεί να τον πάρει στα σοβαρά, ούτε καν εκείνος που συμφωνεί μαζί του σε μια γνώμη.

Αλλ’ αυτό έχει σοβαρές συνέπειες στον Δημόσιο βίο. Πρώτη και καλύτερη συνέπεια: Οι πολιτικοί μένουν ανενόχλητοι στις αποφάσεις τους. Μπορούν ν’ αυθαιρετούν, χωρίς κανένα κόστος. Οι ένοχοι φαίνονται αθώοι και οι αθώοι κατηγορούνται ως ένοχοι.

Η κριτική του λαού αλληλοεξουδετερώθηκε. Ο πολιτικός ΔΕΝ χρειάζεται καν ν’ απαντήσει, “δεν του καίγεται καρφί” ακόμα κι αν του προσάψουν την χειρότερη συκοφαντία.

Αυτό, με τη σειρά του, οδηγεί σε κάτι ακόμα χειρότερο:

Η κυβέρνηση μετατρέπεται σε δικτατορία και ο λαός σε μάζα.

Και το κακό δεν σταματά εκεί. Αντίθετα, βάζει “υποθήκες” για να εξελιχτεί σε απροκάλυπτη τυραν&n