Κατιναριό εις την νιοστήν

Ας υπήρχε τουλάχιστον ένα όριο που να μη διάβαινε κανείς. Ένα μέτρο. Ας σταματούσαν όλα εκεί που, περνώντας το σύνορο, αρχίζει η ανθρωποφαγία.

Στο όνομα των δικαιωμάτων καταργήθηκαν τα όρια. Με τον ίδιο τρόπο που καταργήθηκαν (που θέλουν να καταργηθούν δηλαδή) και τα σύνορα.

Μιλάμε και συμπεριφερόμαστε με όρους ευμάρειας. Είναι σα να έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα επιβίωσης και, πλέον, τακτοποιούμε τα θέματα του ερωτισμού μας, όπως έκαναν οι αργόσχολες κυρίες της αυλής στα σαλόνια των διεφθαρμένων βασιλικών οίκων της Ευρώπης το μεσαίωνα.

Κατιναριό εις την νιοστήν…

Ο δημόσιος διάλογος (όχι μόνο στα social media αλλά και) στη Βουλή διεξάγεται επί θεμάτων αριστοκρατίας, στο όνομα της… επανάστασης που καταργεί τάχα την αριστοκρατία και την βασιλεία.

Δεν υπήρξε ποτέ στην Ιστορία τόσο μεγάλη γελοιότητα. Να εκτίθενται ανεπανόρθωτα επαναστάτες και θρήσκοι αντάμα, δεν ξανάγινε…

Η αποκαθήλωση των θεσμών που προηγήθηκε, τι άλλο θα έφερνε από την αποκαθήλωση των προσώπων;

Ελάχιστοι σήμερα θ’ αντιλαμβάνονταν την ουσία των γεγονότων που βιώνουμε. Βυθισμένοι στο ημερήσιο λακριντί μιας ξεπεσμένης και νόθας αριστοκρατίας “λαϊκού τύπου”, οι πολλοί αδυνατούν να παρακολουθήσουν οποιοδήποτε αντίδοτο στο βούρκο.

Η κλασική συνταγή της δημοσιογραφίας εκτίθεται βάναυσα: Τα έντυπα και τα ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης είναι εγκλωβισμένα στην παραδοσιακή αντίληψη να μεταδίδουν “αυτά που θέλει ο λαός”. Αρθρογραφούν, σχολιάζουν, μεταδίδουν ειδήσεις που “φέρνουν νούμερα” και απεμπολούν θέματα για τα οποία “δεν νοιάζεται κανείς”. Που σημαίνει ότι η παραδοσιακή δημοσιογραφική συνταγή “ανακυκλώνει την πορδή της”.

Αλλά με την παρατήρηση αυτή αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι “η επιστροφή στην παλιά καλή δημοσιογραφία” που επαγγέλλονται πολλοί, δεν είναι παρά μία φενάκη.

Η πραγματικότητα δηλοί ότι η δημοσιογραφία που ξέραμε, κατέρρευσε. Όχι γιατί ξήλωσε τον αμαρτωλό ΔΟΛ ο Τσίπρας για να βάλλει στη θέση του τον σύντροφο Ιβάν, αλλά γιατί η Αμερικανική και η Ευρωπαϊκή δημοσιογραφία πεντακοσίων ετών που ξέραμε ως τώρα, έκλεισε για πάντα τον κύκλο της.

Τα Μέσα Ενημέρωσης ήταν ο πρώτος θεσμός της Δημοκρατίας που υπέστη καθίζηση. Τώρα βιώνουμε την καθίζηση των θεσμών που έπονται, αλλά και – όπως είπαμε ήδη – των προσώπων και των λειτουργών, της Τέχνης σήμερα, της Πολιτικής αύριο, της Εκκλησίας στη συνέχεια. Η διαδικασία αποψίλωσης του “παλιού συστήματος” που άρχισε, θα σαρώσει τα πάντα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία επ’ αυτού.

Εξειδικεύοντας ενδεικτικά τις επιπτώσεις που έχει ο καιρός μας στην δημοσιογραφία και τα Μέσα Ενημέρωσης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι – για πρώτη φορά – γίνεται τόσο φανερή η ανάγκη αναθεώρησης των παραδοσιακών συνταγών της δημοσιογραφίας. Η κλασική δημοσιογραφία, αυτή που σπούδασαν και άσκησαν επιφανείς δημοσιογράφοι, παγκοσμίως, αδυνατεί ν’ ανταπεξέλθει στ&