Είστε σίγουροι ότι ο εκδότης “τα παίρνει”; Το ξέρετε καλά;

Ένα τραγικό λάθος που κάνει η κυβέρνηση στο θέμα της “λίστας Πέτσα”, είναι ότι τσουβαλιάζει στον ίδιο πίνακα τα Αθηναϊκά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ΜΑΖΙ με τα Τοπικά Μέσα Ενημέρωσης. Ενώ ΟΛΟΙ οι νόμοι για τον Τύπο βλέπουν από άλλη οπτική τα Περιφερειακά Μέσα Ενημέρωσης (που είναι τοπικής εμβέλειας) και τα ΔΙΑΧΩΡΙΖΟΥΝ από τα Αθηναϊκά Μέσα Ενημέρωσης που είναι Πανελλήνιας εμβέλειας, τ’ αντιμετωπίζουν σε όλα τα ζητήματα με διαφορετικό τρόπο (και καλά κάνουν) η “λίστα Πέτσα” τα εμφανίζει ως… ένα και το αυτό! Μοιραία ο κόσμος (που δεν έχει εξοικείωση με αυτά τα θέματα) βάζει δίπλα – δίπλα τον Ευαγγελάτο και τον Φλωρόπουλο του Αγρινίου. Απ’ αυτό το σημείο και μετά αρχίζει ένα μαζικό λακριντί που δεν απέχει καθόλου από την χυδαιότητα.

Έγινε πολύς λόγος για το γεγονός ότι η “λίστα Πέτσα” ανέθεσε μετάδοση διαφημιστικών μηνυμάτων σε sites που… δεν υπάρχουν! Το πρόβλημα αυτό δεν το δημιούργησε η τωρινή, αλλά η προηγούμενη κυβέρνηση, όταν νομοθετούσε τα κριτήρια με τα οποία εγγράφηκαν στο Μητρώο ψεύτικες σελίδες. Παρά το γεγονός ότι οι συνδικαλιστές του κλάδου είχαν από τότε προειδοποιήσει για το πρόβλημα αυτό, δεν εισακούστηκαν. Έρχεται τώρα ο Πέτσας και παίρνει το Μητρώο ως δεδομένο. Υπήρξε αναποφεύκτως το ίδιο πρόβλημα που θα υπήρχε, αν δεν έκανε την διανομή ο Πέτσας, αλλά ο Παππάς. Άρα όλο αυτό το λακριντί που “λουστήκαμε”, έγινε για καθαρά προσχηματικούς λόγους, όχι όμως για την ουσία.

Έχω καταθέσει σε όλους τους τόνους, πολλές φορές, τις απόψεις μου για την ενίσχυση που η Πολιτεία οφείλει στον Τύπο. Έχω κάνει προτάσεις στο Σωματείο μου. Ήρθα σε σύγκρουση με συναδέλφους για τις ιδέες μου αυτές.

Δεν θα επαναλάβω εδώ κάτι απ’ αυτά που πάντα έλεγα και τα περισσότερα είναι ήδη δημοσιευμένα, θα πω μόνο κάτι που αφορά τον Περιφερειακό Τύπο και τον οποίο (καθώς σημείωσα στην αρχή) έπρεπε η κυβέρνηση να διαχωρίσει από τα Αθηναϊκά Μέσα Ενημέρωσης. Θα προσθέσω ότι αυτό θα έπρεπε να το απαιτεί συνδικαλιστικά και σύσσωμος ο Περιφερειακός Τύπος.

Θα μιλήσω συγκεκριμένα για τις τοπικές εφημερίδες, οι οποίες έπρεπε με κάποιο τρόπο ν’ αναπληρώσουν τη ζημία από την καραντίνα (και το συνακόλουθο πάγωμα της αγοράς) που η κυβέρνηση (σωστά) επέβαλε.

Αυτή η χοντρή ζημία, την οποία κανείς (αν είναι δίκαιος) δε μπορεί ν’ αμφισβητήσει, ήρθε να προστεθεί στις κοστοβόρες πάγιες απαιτήσεις που έχει ο Νόμος από τις τοπικές εφημερίδες. Απαιτήσεις οικονομικές που, επί δεκαετίες νομοθετούνται και ισχύουν, υπό τον όρο ότι η Πολιτεία αποζημιώνει τις τοπικές εφημερίδες με δικαιώματα υποχρεωτικών – κατά το νόμο – κρατικών ή Δημοτικών δημοσιεύσεων ή κρατικών διαφημίσεων.

Για να τα πούμε απλά:

Η Πολιτεία με τις νομοθετημένες απαιτήσεις της, προκειμένου να εκχωρήσει δικαιώματα υποχρεωτικών – κατά το νόμο πάντα – δημοσιεύσεων, επιβαρύνει οικονομικά τον εκδότη της τοπικής εφημερίδας.

Πριν απ’ όλα, ΔΕΝ τον αναγνωρίζει ως δημοσιογράφο, αν εκδίδει την εφημερίδα του σε Δήμο μεγαλύτερο των 80.000