Το λαϊκό πραξικόπημα

Για το αν είναι καλή ή κακή η δημοσιογραφία του καιρού μας, δεν θ’ ασχοληθώ. Και δεν θ’ ασχοληθώ γιατί, στην εποχή μας, έχει ο καθένας την δική του άποψη, από την οποία δεν φεύγει, ούτε “αν κατέβει ο Θεός”.

Η ανταλλαγή εμπειριών (ή απόψεων) δηλαδή ο διάλογος, άρα και η Δημοκρατία, έχουν πεθάνει.

Θα μείνω στα γεγονότα. Θα μείνω στο γεγονός ότι η δημοσιογραφία του καιρού μας θεωρείται τόσο αναξιόπιστη από το (δημοσκοπικό) 92% του λαού που, ό,τι και αν γράψει ο δημοσιογράφος, ό,τι και αν πει, δεν τον πιστεύει κανείς. Δεν το πιστεύει ο αναγνώστης ή ο ακροατής ή ο θεατής, γιατί αυτός ξέρει καλύτερα από τον (αργυρώνητο φυσικά) δημοσιογράφο.

Πιο κραυγαλέο παράδειγμα απ’ αυτό του κορωνοϊού δεν θα μπορούσα να παραθέσω: Είναι χαρακτηριστικό ότι, από τότε που ξέσπασε η πανδημία, μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 2020, μόνο στην Ελλάδα είχαμε 2.406 νεκρούς και 105.271 κρούσματα. Παγκοσμίως είχαμε 1.476.645 νεκρούς και 63.703.224 κρούσματα. Και όμως… Η πλειοψηφία του λαού επιμένει: Μας λένε ψέματα οι δημοσιογράφοι. Ο κορωνοϊός δεν υπάρχει. Οι νεκροί δεν υπάρχουν. Μας κοροϊδεύουν οι κυβερνήσεις.

Ούτε στην ανάγκη για ανατροπή αυτής της μαζικής πεποίθησης θα μπω, άλλο μ’ ενδιαφέρει να τονίσω:

Παίρνω ως δεδομένο ότι η τηλεοπτική, η διαδικτυακή και η έντυπη δημοσιογραφία είναι στον πάτο. Σημαίνει ότι ζούμε ήδη στην εποχή που οι κυβερνήσεις λειτουργούν όπως γουστάρουν, αφού καμία δύναμη δεν εξουδετερώνεται από άλλη. Ο λαός θα μαθαίνει τώρα ό,τι θέλουν οι κυβερνήτες να μάθει. Ό,τι αυτοί δεν θέλουν να μάθει, δεν θα το μαθαίνει.

Με άλλα λόγια, δεν ΘΑ έρθει η δικτατορία, όπως αρέσκονταν κάποιοι να λένε, μηδέ εξαιρουμένου του υπογράφοντος. Η δικτατορία ήρθε ήδη. Και είναι εδώ. Έχει (ακόμα) Δημοκρατικό προσωπείο, αλλ’ αυτό δεν διαφέρει καθόλου από τη μάσκα που φοράμε για προστασία από τον κορωνοϊό.

Η παγκόσμια κοινωνία βιώνει στις δικές μας μέρες την μετακαπιταλιστική και την μετασοσιαλιστική εποχή της Ιστορίας, στην οποία τα πολιτεύματα, όπως τα περιέγραψε Ο Tζορτζ Μπέρναρντ Σο (1856 – 1950) στα “Κοινωνικά Συστήματα” κατέρρευσαν και στη θέση τους είναι πια κάτι άλλο.

Οι νεοφιλελευθερισμοί και οι φασισμοί που επικαλείται στον δημόσιο λόγο της η αριστερά, είναι κουραφέξαλα. Τσιχλόφουσκες του παρελθόντος. Δεν ισχύουν.

Αυτό το “κάτι άλλο”, ως σύστημα (όχι της χώρας, αλλά του πλανήτη) είναι κάτι πολύ χειρότερο από τον νεοφιλελευθερισμό και τον φασισμό μαζί. Μόνο που δεν είναι ίδιον της δεξιάς, αλλά ολοκλήρου του πολιτικού φάσματος, από το οποίο ΔΕΝ εξαιρείται η αριστερά.

Κι αυτό το χειρότερο (από τον νεοφιλελευθερισμό και τον φασισμό) σύστημα λειτουργεί ήδη ΧΩΡΙΣ δημοσιογραφία. Ή τουλάχιστον λειτουργεί με μια δημοσιογραφία που δεν πιστεύει κανείς, άρα μπορείς να πεις ότι η δημοσιογραφία που ξέραμε, πέθανε, πάει. Και μάλιστα έχει πεθάνει… τόσο, που δεν αξίζει να μπει κάποιος στον κόπο να την αναστήσει…

Για να είμαστε ακριβείς, η δημοσιογραφία των δημοσιογράφων έχει πεθάνει, ανέτειλε όμως η “δημοσιογραφία των πολιτών”. Γράφει, ας πούμε άρθρο ο καφετζής στο facebook και γίνεται viral. Γράφει άρθρο ο δημοσιογράφος ή ο συγγραφέας ή ο ειδικός στο site ή στην εφημερίδα και του “πετάνε ντομάτες”.

Δεν υπ&