Καιρό τώρα “με τρώει” ν’ απαντήσω σε μια υποθετική δημοσιογραφική ερώτηση που, πάντως, δε μου κάνει κανείς. Ούτ’ έχει λόγο να το κάνει, εδώ που τα λέμε.
Αλλά εγώ θέλω ν’ απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση, θέλω και να την κάνω γνωστή στους αγαπημένους, σε όσους αγαπήθηκαν ήδη και σε όσους θ’ αγαπηθούν στο μέλλον:
“Απέναντι στα πράγματα… ποια στάση κρατάει ο λογικός άνθρωπος”;
Αυτό ρωτώ.
Θέλω απάντηση σ’ αυτό, επειδή “με χαλάει” η παραλογία, η παλαβομάρα, το ατέρμονο αυτό λακριντί. Θέλω ν’ ακολουθήσω τη στάση του λογικού ανθρώπου, δεδομένου ότι ο ίδιος δεν έχω καμία βεβαιότητα για τίποτα δικό μου, καμία σκέψη απ’ όσες κάνω δε με συγκινεί, αναζητώ επομένως σκέψεις και πράξεις άλλων.
Εδώ που τα λέμε, πολλές φορές έχω πέσει πάνω σε λόγια σοφών που, πράγματι, με δονούν, ενίοτε με συγκλονίζουν, αλλά, ομολογώ, αδυνατώ να τα μεταφέρω στην καθημερινότητα που βιώνουμε, δε μπορώ να βρω τη συνάφειά τους με τα φαινόμενα.
Στο αρχικό ερώτημα που έθεσα, υπάρχει κάτι που, πριν απ’ όλα, πρέπει να διερευνήσω: Υπάρχουν άραγε λογικοί άνθρωποι γύρω μας;
Απάντηση: Και βέβαια υπάρχουν.
Ερώτηση: Πού είναι και δεν τους βλέπω;
Απάντηση: Οι λογικοί άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας, αναγνωρίζονται όμως μόνο από τους ομοίους τους.
Ώστε έτσι λοιπόν!
Για να συναντήσω τους λογικούς ανθρώπους, πρέπει πρώτα να γίνω λογικός εγώ ο ίδιος, ε;
“Αυτά είναι τα κουμπιά της Αλέξαινας”.
Πώς άραγε θα γίνω λογικός από μόνος μου, ώστε ν’ αναγνωρίσω δίπλα μου τους άλλους λογικούς και να τους ακολουθήσω, για να μη λέω σαχλαμάρες και για να μην κάνω κάθε μέρα παλαβομάρες;
“Εδώ σε θέλω κάβουρα, που περπατάς στα κάρβουνα”. Που σημαίνει ότι για ν’ απαντήσω στο αρχικό ερώτημα (ποια στάση κρατάει ο λογικός άνθρωπος απέναντι στα πράγματα) πρέπει να βρω πρώτα τη μέθοδο της λογικής.
Αλλά η “λογική” παράγεται από τον λόγο. Και ο λόγος παράγεται από τις λέξεις. Οι λέξεις παράγονται από τα φωνήεντα και τα σύμφωνα που, με τη σειρά τους, υπάγονται σε κανόνες ορθογραφίας και συντακτικού.
Έτσι, ε;
Ώστε, για να γίνω λογικός άνθρωπος και να έχω μία λογική στάση απέναντι στα πράγματα, θα πρέπει να μάθω – πώς το είπατε; – ορθογραφία και συντακτικό;
“Πλάκα μου κάνεις”…
Εδώ γύρισε ο κόσμος ανάποδα, εαυτέ, κι εσύ μου λες για ορθογραφία και συντακτικό; Τρελάθηκες; Άκου πως μιλούν οι νέοι, κοίτα πώς γράφουν σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, έλα ύστερα να τα πάρουμε όλα από την αρχή.
Άκουσα πώς μιλούν οι νέοι, κοίταξα πώς γράφουν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, κατάλαβα πώς σκέπτονται, πώς αισθάνονται, αλλά το βράδυ, όταν έπεσα στο κρεβάτι να κοιμηθώ, δε με κόλλαγε ύπνος.
Γιατί κατάλαβα πρώτη φορά ότι, εγώ… αποκλείεται να γίνω λογικός απέναντι στα πράγματα και τα φαινόμενα, επειδή και διότι η λογικής της εποχής παράγεται από αυτόν τον άλογο λόγο. Και ο σύγχρονος λόγος παράγεται από αυτές τις μη λέξεις. Οι δε σύγχρονες λέξεις δεν παράγονται από τα φωνήεντα, ούτε από τα σύμφωνα, παράγονται από κραυγές αγωνίας, απελπισίας και απόγνωσης. Μόνο που οι κραυγές αυτές δεν υπάγονται σε κανόνες ορθογραφίας, ούτε σε κανόνες συντακτικού, οι λέξεις που ακούω δεν διαθέτουν προθέσεις, ούτε άρθρα, είναι – να δεις πώς το λέγαμε – άναρθρες.
Αυτό είναι χάος, εαυτέ.
Και τι να κάνω τώρα εγώ που, αντί να βρω απαντήσεις στο ερώτημα που έθεσα, γύρισα στην τρύπα μου έμπλεος νέων ερωτήσεων; Αναπάντητων, εννοείται…
Να μη λέω πολλά, μέχρι να βρω έναν λογικό άνθρωπο να με λογικέψει, κατέληξα σε μία πρόχειρη δική μου άλογη απάντηση. Μην την πάρετε σοβαρά, διότι εγώ πρώτος την αμφισβητώ:
Στο ερώτημα “ποια στάση πρέπει να κρατάει σήμερα ο λογικός άνθρωπος απέναντι στα πράγματα”, νομίζω είναι καλύτερα να… μην κάνει τίποτα.
Κι αφού τόλμησα να πω αυτό, να πω, επί του παρόντος, το άλλο, να πω τι κάνω εγώ:
Ακούω, βλέπω, σωπαίνω.
Αυτό κάνω.
Και εξηγώ:
Δεν είμαι αντίθετος σε τίποτα και σε κανέναν. Έχουν όλοι δικαίωμα να υπάρχουν όπως ο καθένας γουστάρει, αρκεί κανένας να μην αφαιρεί το ίδιο δικαίωμα από τον διπλανό του. Αν τυχόν το κάνει (από λάθος ή άγνοια) θα πληρωθεί – θα τον πληρώσω – με το ίδιο νόμισμα. Ούτε παραπάνω, ούτε παρακάτω.
Γιατ’ είμαι δίκαιος και δεν θέλω να γίνω άδικος.
Νομίζω ότι αυτό είν’ ένας χρυσός κανόνας συλλογικής συμβίωσης. Ναι, σωστά, δε λύνει το πρόβλημα, το διαχειρίζεται όμως, και το διαχειρίζεται ιδανικά.
Ωραία. Φτάνει αυτό για την ώρα…
Σε ό,τι αφορά τώρα τη λύση του προβλήματος (ας μην το αφήσουμε αυτό να αιωρείται) κατέληξα σε μια πρόχειρη επίσης απάντηση:
Αυτά που βιώνουμε, είναι -για να το πω απλά – εφήμερα. Όχι μόνο τα καθημερινά ή τ’ ασήμαντα, αλλά και τα κυρίαρχα. Είναι όμως γνωστό τοις πάσι ότι τα εφήμερα δεν διαφέρουν από τις πεταλούδες που έχουν μικρό κύκλο ζωής. Έρχονται, γίνονται για λίγες ημέρες εξουσία και χάνονται. Ίσον, όλο αυτό που σήμερα όλοι νομίζουν ότ’ είναι η εξουσία, θα κάνει τον κύκλο του και θα χαθεί.
Άρα: Το στοίχημα για τους λογικούς ανθρώπους είναι, νομίζω, να παραμείνουν λογικοί, ώστε να είν’ εδώ, παρόντες, όταν η Ιστορία θα τους καλέσει. Χωρίς να συναντήσω κανέναν από τη φάρα τους για να με λογικέψει, αυτό βρήκα, αυτό σας λέω.