Η ηδονή μας όταν υποφέρουν οι ηγεσίες

Η ΕΙΔΗΣΗ:

Δημοσκόπηση για λογαριασμό Γαλλικού τηλεοπτικού σταθμού λέει ότι περίπου 7 στους 10 Γάλλους χαίρονται που ο (επανεκλεγείς τον Απρίλιο πρόεδρος) Εμανουέλ Μακρόν δεν κατέκτησε τον Ιούνιο και την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θεωρώντας ότι αυτό είναι «καλό για τη Δημοκρατία».

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ:

Το 70% των Γάλλων πολιτών χαίρονται για την πολιτική αστάθεια που συνεπάγεται το αποτέλεσμα των εκλογών. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ανάλογα θα αισθάνονταν και οι Έλληνες πολίτες.

Μας ενδιαφέρει άμεσα το στοιχείο της Γαλλικής δημοσκόπησης, επειδή στην χρονική συγκυρία που διανύουμε, η πολιτική αστάθεια, η οποία πλανάται σαν φάντασμα πάνω από τη Γαλλία, σε λίγους μήνες θα πλανάται ίσως και πάνω από την Ελλάδα. Το αντίθετο θα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.

Με κάποιο τρόπο η πολιτική αστάθεια ευχαριστεί όσους δεν μετέχουν στην εξουσία ή παίρνουν θέση εναντίον της. Από μόνο του όμως αυτό δεν εξηγεί την ειδική αυτή ευχαρίστηση που, στην Γαλλία, αισθάνονται οι 7 στους 10 πολίτες.

Στα τέλη του προηγούμενου έτους ο Μπιλ Γκέιτς έκαμε μία ανάρτηση κι έλεγε πως η έλλειψη εμπιστοσύνης των λαών στις κυβερνήσεις τους, ίσως εκτροχιάσει την πρόοδο ανθρώπων και χωρών: “Είναι ένα από τα ζητήματα για τα οποία ανησυχώ περισσότερο στο 2022”, σημείωσε.

Κι εξήγησε ότι:

“Αν οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται την κυβέρνησή τους, δεν πρόκειται να υποστηρίξουν τις μεγάλες νέες πρωτοβουλίες. Όταν εμφανιστεί μία μεγάλη νέα κρίση, είναι λίγες οι πιθανότητες ν’ ακολουθήσουν την καθοδήγηση που είναι αναγκαία για να περάσει η καταιγίδα”.

Ο δισεκατομμυριούχος ιδρυτής της Microsoft εξέφρασε επίσης την ανησυχία ότι “οι Αμερικανοί ίσως καταλήξουν να εκλέγουν πολιτικούς που δημόσια εκφράζουν κι ενθαρρύνουν την πολιτική δυσπιστία, κάτι που ίσως προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση στους πολίτες”.

Η “πρόβλεψη” του Γκέιτς επιβεβαιώθηκε λίγους μήνες μετά στο εκλογικό αποτέλεσμα της Γαλλίας. Αλλά και η αρθρογραφία των πολιτικών αναλυτών σε όλο τον Δυτικό κόσμο συμφωνεί πως η Ευρώπη – όχι μόνο η Γαλλία – μπήκε ήδη σε τροχιά ευθείας αμφισβήτησης, αν όχι απόρριψης των ηγεσιών.

Είναι μια αμφισβήτηση που δεν έχει να κάνει με απόρριψη του νεοφιλελευθερισμού, όπως επιδερμικά, μάλλον πονηρά, διατείνονται οι τυχοδιώκτες. Όχι. Αυτά λέγονται από ηλιθίους και απευθύνονται σε ηλιθίους.

Η αμφισβήτηση διαπερνά τις ηγεσίες όλων των ιδεολογικών χώρων, της δεξιάς και της αριστεράς ομού. Και του Κέντρου βέβαια.

Οι πολίτες δεν απορρίπτουν μόνο τις δεξιές κυβερνήσεις, απορρίπτουν με το ίδιο πνεύμα και τις αριστερές, αφορίζουν δηλαδή την πολιτική ηγεσία στο σύνολό της, όποιο κόμμα και αν εκπρο&sigma