Η ανάγκη για νέο Διαφωτισμό με νέους όρους

Κράτος χωρίς λαό να πιστεύει σε έναν Θεό, είναι αδύνατο να προκόψει. Αργά ή γρήγορα θα υποταχθεί στο γειτονικό του κράτος, ο λαός του οποίου πιστεύει σε έναν και μοναδικό Θεό, γεγονός που τον καθιστά ομογενή, δηλαδή ακαταμάχητο. Το είχε αντιληφθεί πρώτος ο Μέγας Κωνσταντίνος και, με θεμέλιο τον χριστιανισμό, έχτισε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που κράτησε χίλια χρόνια.

Ο χριστιανισμός για τον Κωνσταντίνο ήταν ο “συνταγματικός χάρτης” της αυτοκρατορίας του, η συνεκτική της αξία.

Στην εποχή μας, οι μόνοι που το αντιλαμβάνονται αυτό, είναι οι Ταλιμπάν, το ISIS και οι μαχητές της Μπόκο Χαράμ. Μόνο που στη θέση της Καινής Διαθήκης αυτοί έχουν το Κοράνι και μάχονται γι’ αυτό, με πολιτισμική καθυστέρηση, αλλ’ αυτό είναι και το πρόβλημα.

Για πολλούς το ισλάμ δεν απειλεί τον Δυτικό κόσμο. Είναι τόσο μεγάλη η έπαρση του “εξελιγμένου πολιτισμού” που αδιαφορούν, αν δεν αγνοούν τις εξισώσεις της Ιστορίας. Βρήκαν ακόμα και τον μειωτικό όρο “ισλαμοφοβία” για να ταυτίσουν τον σκεπτικισμό των διαφωνούντων με τον ρατσισμό.

Εξ ίσου πολλοί όμως έχουν αντίθετη γνώμη. Μόνο που η γνώμη από μόνη της, όσο πολλούς και να εκφράζει, δεν είναι παρά η αφετηρία περαιτέρω συλλογισμών, δε μπορεί να κάνει κάτι άλλο πέραν αυτού.

Ξεκινώντας από την εκδοχή (ας την πούμε εκδοχή) ότι το ισλάμ είναι όντως απειλή, βλέπουμε ότι:

Κυματοθραύστης αυτού του κύματος που απειλεί τον πλανήτη, είναι μόνο η τεχνολογία, υπό την έννοια ότι μια απρόσωπη κοινωνία, όπως η Δυτική – με τον εκσυγχρονισμό και την αυτοματοποίηση – θ’ απορροφήσει την ορμή των μαχητών του Αλλάχ και θα τους εντάξει εν καιρώ στον “πολιτισμένο κόσμο”, αφαιρώντας “βελούδινα” την όρεξή τους (κυρίως δε το μεταθανάτιο ηδονικό κινητρό τους) για σφαγές απίστων.

Δε θέλει πολύ να καταλάβεις πως η θρησκεία (κάθε θρησκεία) δεν είναι “ζήτημα πίστης”, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι θεολόγοι. Τόσο ο χριστιανισμός, στην αρχή του, αλλά και στην εξέλιξή του, όσο και ο ισλαμισμός, ήταν – και είναι ακόμα – το αποτελεσματικότερο πολιτικό σύστημα που επινόησε η Ιστορία, έναντι του οποίου ωχριά βέβαια κάθε άλλη (πολιτική ή κοινωνιολογική) κοσμοθεωρία, κάθε άλλος “ισμός”.

Γίνεται σαφές πλέον ακόμα και στον αμύητο ότι το συνταγματικό δικαίωμα στην ανεξιθρησκεία που απολαμβάνει ο πολίτης των Δυτικών χωρών, είναι μια απλή ανοχή του απρόσωπου συστήματος στον αντίπαλο που, έτσι κι αλλιώς, αδυνατεί να κάνει οτιδήποτε επικίνδυνο για την διαιώνισή του.

Αυτό πάντως σημαίνει ξεκάθαρα ότι: Κράτος (με την διοικητική έννοια) χωρίς πίστη στον Θεό, είναι αδύνατο να υπάρξει. Ο αιμοσταγής Κωνσταντίνος που “έγραψε ιστορία” (ανακηρύχθηκε ακόμα και άγιος) ενδιαφέρθηκε για τον χριστιανισμό, όταν είδε την αλληλεγγύη κάποιων στρατιωτών του στο πεδίο της μάχης και σύγκρινε την συμπεριφορά τους μ’ εκείνη των ειδωλολατρών. Διέκρινε ότι οι χριστιανοί ήταν ο συνεκτικός ιστός του στρατού του. Δεν έχασε χρόνο για να το κάνει νόμο του απέραντου κράτους &